KONCEPCJA PRACY NASZEGO PRZEDSZKOLA

Jesteś tu: » Strona główna » O przedszkolu » KONCEPCJA PRACY NASZEGO PRZEDSZKOLA

 

KONCEPCJA FUNKCJONOWANIA I ROZWOJU

MIEJSKIEGO PRZEDSZKOLA PUBLICZNEGO NR 7

  Z ODDZIAŁAMI INTEGRACYJNYMI

W BOLESŁAWCU

 

 


W P R O W A D Z E N I E

 

Miejskie Przedszkole Publiczne nr 7 w Bolesławcu powstało w 1983r. W roku 2005 przedszkole zmieniło swoją siedzibę, zostało przeniesione do wyremontowanego budynku Miejskiego Przedszkola Publicznego nr 8.  W roku następnym tj.2006 przedszkole nr 7 przejęło przedszkole nr 8 tym samym poszerzając swoją działalność edukacyjną o pracę z dziećmi niepełnosprawnymi.  Od roku 2007 przedszkole prowadzi dwa oddziały integracyjne, do których uczęszczają dzieci z orzeczeniem o potrzebie kształcenia specjalnego i dzieci zdrowe. Zatrudniani są specjaliści: psycholog, logopeda, pedagog specjalny, rehabilitant. W roku 2010 przedszkole zmieniło nazwę na MIEJSKIE PRZEDSZKOLE PUBLICZNE NR 7 Z ODDZIAŁAMI INEGRACYJNYMI W BOLESŁAWCU.

Dotychczasowe oddziaływania dydaktyczno-wychowawcze organizowane w Miejskim Przedszkolu Publicznym nr 7 w Bolesławcu realizowały koncepcję tworzenia PRZEDSZKOLA DOBREJ JAKOŚCI.


Podejmowane działania charakteryzowały się:

- organizowaniem takich warunków wychowania, które pozwoliły kreować dziecko na jednostkę indywidualną, twórczą

- działaniami wychowawczymi i edukacyjnymi umożliwiającymi dziecku tworzenie „samego siebie”

-  systematycznym doskonaleniem zawodowym nauczycieli

i doradztwie pedagogicznym

-  skutecznym i realnym współdziałaniem rodziców i personelu przedszkola

-  właściwych interakcjach nauczyciel – dziecko – rodzic

- sprawnym systemem zarządzania, adekwatnej kontroli, wartościowania i oceny pracy nauczycieli.


Efektem realizowania zagadnień przedszkola

  • szanującego indywidualność dziecka
  • realizującego prawa dziecka w oparciu o Konwencję o Prawach Dziecka
  • współdziałającego  z bliższym i dalszym środowiskiem

jest :

- wyposażenie wychowanków w wiedzę i umiejętności niezbędne

do podejmowania różnych działań  

-  zabezpieczenie dzieciom warunków realizowania swoich potrzeb

i możliwości

- współdziałania z rodziną dziecka w rozwijaniu wrażliwości emocjonalnej,zachowań empatycznych

- podejmowanie działań by absolwenci przedszkola byli otwarci, tolerancyjni, radośni, pozbawieni lęków, pełni optymizmu i wiary

w swoje możliwości


Realizację powyższych zamierzeń zapewniał nauczyciel:

-  kompetentny, ustawicznie doskonalący się

-  realizujący demokratyczny, otwarty styl pracy

-   inspirujący, wspomagający i wspierający rozwój dziecka

-   włączający do współdziałania rodzinę.

 

Wskazując dotychczasowe osiągnięcia i mocne strony przedszkola należy podkreślić:

-   ugruntowaną pozycję w środowisku lokalnym

-   wysoki poziom pracy wychowawczo-dydaktycznej i opiekuńczej

-   przedsięwzięcia przedszkola mające  status tradycji

- wysoko wykwalifikowaną,kompetentną,twórczą, otwartą

na innowacyjność i propozycje postawę nauczycieli i specjalistów

- wysoki stopień akceptacji działalności wychowawczo-dydaktycznej przez rodziców oraz ich aktywny i świadomy udział w życiu przedszkola

- organizacja i sposób kierowania przedszkolem przez dyrektora.

 

Na takich solidnych podstawach osadzam moją wizję edukacyjnej działalności przedszkola wobec dziecka, rodziców i społeczeństwa.

 

„Jeden z najgłębszych sekretów życia

polega na tym, że tylko to wszystko

co robimy dla innych, jest tym,

    co naprawdę warto robić”

Caroll Lewis

 

W obliczu dokonywania się głębokich  zmian społeczno – politycznych powinniśmy jak najszybciej i jak najpełniej przygotować nowe pokolenie do podjęcia ryzyka tych zmian, nauczyć mierzenia się z niebezpieczeństwem, wyrobić gotowość do podejmowania tworzenia, a nie podtrzymywania cywilizacji i jej wytworów bez względu na ich przydatność; wyrobić gotowość do pielęgnowania wartości ważnych, uznanych w rodzinie, w społeczeństwie lokalnym, w narodzie, w świecie, wartości uniwersalnych, takich jak wolność, sprawiedliwość, dobro, piękno ; wyrobić gotowość do nie zgadzania się ze złem, okrucieństwem, niszczeniem tego co wartościowe dla innych. Potrzebni
są więc ludzie sprawni, kompetentni , z wyobraźnią, śmiało stawiający pytania ( nawet trudne i drażliwe) i szukający na nie odpowiedzi, odpowiedzialni za siebie i świat. Im wcześniej rozpoczniemy proces uczenia „ku zmianom” tym trwalsze będą te zmiany. Stoimy przed koniecznością zadbania o najmłodszych, którzy przygotowani do twórczego, odważnego i odpowiedzialnego działania zadbają o losy świata.

Obowiązkiem dorosłych jest wychowanie nowej generacji zmieniającej dotychczasowe struktury społeczne, modyfikującej warunki życia, generacji którą może przyczynić się do likwidacji wielu zagrożeń, przed którymi stanęliśmy lub staniemy  w XXI wieku.

 Obserwując anomalie życia społecznego, takie jak wrogość, zawiść, egoizm, obojętność na ludzkie problemy, stawiamy sobie pytania: jak temu zapobiec, w jakie predyspozycje wyposażyć dzieci, aby w przyszłości były zdolne do harmonijnego współżycia  z innymi ludźmi, konstruktywnego uczestnictwa w życiu społecznym? Pytamy również o to, jak nauczyć dzieci dostrzegania i zaspokajania potrzeb drugiego człowieka, udzielania mu pomocy, dodawania ufności we własne siły, darzenia „dobrym słowem”, opiekowania się, obrony słabszych, wyrażania współczucia? Jednym zdaniem jak nauczyć dzieci przejawiania takich zachowań, które określamy mianem zachowania prospołeczne. Jak wiadomo są to działania intencjonalne skierowane na osiąganie celów pozaosobistych, których wspólną cechą jest to, iż mają podtrzymać, chronić lub rozwijać interes innych osób , grup, społeczności.

 

Odpowiedź na zadane pytania jest krótka – INTEGRACJA.

 

pojęcie występujące w różnych dziedzinach wiedzy i oznaczające scalanie, zespalanie, tworzenie całości z części

 

Integracja w naszym przedszkolu ma szerokie zastosowanie:

 

  • integracja dzieci niepełnosprawnych z ich zdrowymi rówieśnikami poprzez tworzenie  warunków umożliwiających wspólne nauczanie i wychowanie
  • integracja lokalna – scalanie działań przedszkola i środowiska lokalnego
  • integracja transgraniczna – współpraca z czeskimi przedszkolami

 

 

Koncepcję organizacji i rozwoju przedszkola osadzam na następującym założeniu, iż każde dziecko ma prawo do:

  • zachowania indywidualnego rozwoju,
  • osiągania sukcesu na miarę swoich możliwości,
  • bycia kimś ważnym dla kogoś,
  • działania w poprawnie zorganizowanych kontekstach społecznych,
  • zabierania głosu w sprawach dla niego  ważnych (dialog),
  • do niezakłóconego doświadczania radości odkrywania siebie i świata, do wątpliwości, niepokoju, nieporadności,
  • do szacunku i zachowania swojej godności.

 

INTEGRACJA DZIECI NIEPEŁNOSPRAWNYCH Z ICH ZDROWYMI RÓWIEŚNIKAMI 

 

Z pedagogicznego punktu widzenia integracja oznacza działania, których celem jest włączenie dzieci poniżej normy rozwojowej / niepełnosprawnych / do masowych szkół, przedszkoli i placówek oświatowych.

Przedszkole z oddziałami integracyjnymi ma na celu stworzenie  warunków umożliwiających wspólne nauczanie i wychowanie dzieci zdrowych i niepełnosprawnych, które:

  • mają trudności w poznawaniu świata i komunikowaniu się z nim na skutek braku analizatorów zmysłowych,
  • mają z powodu uszkodzenia narządów ruchu lub przewlekłej choroby ograniczoną zdolność do działania, ekspresji i aktywnego udziału w życiu społecznym,
  • u których procesy poznawcze przebiegają w sposób nieprawidłowy, wskutek czego mają obraz poznawczy nieadekwatny do rzeczywistości, zdolność rozumowania ograniczoną poniżej normy i utrudnione przystosowanie do życia społecznego i pracy,
  • wymagających, w wyniku zaniedbań i błędów wychowawczych lub nieprawidłowości funkcjonowania systemu nerwowego, wychowania resocjalizacyjnego.

U podstaw integracyjnego systemu kształcenia leżą następujące założenia:

  1. Najkorzystniejsze dla rozwoju, wychowania i nauczania dzieci niepełnosprawnych jest przebywanie w gronie rodziny oraz społeczności osób pełnosprawnych, przy zapewnieniu im odpowiednich warunków zdrowotnych, społeczno – wychowawczych i dydaktycznych.
  2. Dla przygotowania dziecka niepełnosprawnego do samodzielnego – w miarę jego możliwości – życia w społeczeństwie, wysoce korzystne jest jego spontaniczne  i celowo zorganizowane uczestnictwo w tym życiu.
  3. W procesie wychowania i nauczania dzieci niepełnosprawnych uwzględnione będą ich potrzeby, predyspozycje osobowościowe. Wspólnie dla nich i dzieci pełnosprawnych zorganizowane będą identyczne sytuacje wychowawcze, a specjalne metody i środki będą wprowadzane ze względu na swoiste trudności dziecka związane z jego odchyleniami od normy.
  4. Dzieci i młodzież niepełnosprawna mają prawo do korzystania ze wszystkich stopni i profilów szkolnictwa, instytucji sportu, rekreacji i kultury. Instytucje te powinny do swoich obiektów i swojej pracy wprowadzić odpowiednie rozwiązania organizacyjne zapewniające niepełnosprawnym swobodne z nich korzystanie.

Moją misją jest stworzenie przestrzeni, w której rozwijać się i godnie żyć będą mogli zarówno zdrowi jak  i niepełnosprawni. Jednakże, aby taka przestrzeń zaistniała, potrzebne jest wychowanie dzieci, a później młodych ludzi w duchu integracji. Dlatego tworzenie oddziałów integracyjnych w przedszkolach odgrywa dużą rolę w dążeniu do równości, zapewnieniu godnego  życia osobom niepełnosprawnym. Grupa rówieśnicza zaspokaja potrzeby psychiczne – przede wszystkim potrzebę stowarzyszania się. W grupach integracyjnych dzieci sprawne uczą się tolerancji, wytrwałości, samodzielności, opiekuńczości, solidarności,troskliwości, wyrozumiałości i odpowiedzialności za drugiego człowieka. Następuje też przełamanie strachu, litości, niemocy względem osób niepełnosprawnych i naturalne nauczenie się właściwego stosunku do nich, współżycia  z nimi, komunikowania się, wrażliwości na ich los, pomocy. Jednakże przy braku akceptacji zmian - proces integracji od początku będzie przebiegał niespokojnie. Po to, aby w przyszłości ludziom niepełnosprawnym żyło się lepiej, potrzeba teraz osób z powołaniem, dających im szansę na radość, uśmiech, pracę i zabawę, mogących podźwignąć ciężar wychowania dzieci w atmosferze akceptacji.

Zmaganie się z problemem niepełnosprawności i proces identyfikacji są ważne dla wzajemnego rozumienia i uczenia się.

Zgodnie z przyjętymi założeniami integracyjnego systemu kształcenia uważam, że:

  1. Przedszkole jest miejscem, w którym dzieci niepełnosprawne mogą realizować swoje prawa do opieki, wychowania i nauczania w grupie pełnosprawnych rówieśników poprzez aktywne uczestnictwo w jej życiu.
  2. Realizacja zadań zawartych w podstawie programowej służy wspomaganiu i ukierunkowaniu ogólnego rozwoju psychofizycznego dzieci niepełnosprawnych.
  3. Organizacja pracy przedszkola umożliwia korzystanie z placówki dzieciom niepełnosprawnym – zatrudnienie specjalistów, odpowiednie wyposażenie sal   i gabinetów.
  4. Konieczne jest uwzględnienie indywidualnych potrzeb i predyspozycji dzieci poprzez wprowadzenie następujących zasad, form i metod pracy z dziećmi niepełnosprawnymi:
  • nawiązanie prawidłowego kontaktu emocjonalnego z dzieckiem
  • zapewnienie poczucia bezpieczeństwa podczas zajęć grupowych i indywidualnych
  • podmiotowe traktowanie dziecka, dostosowanie zadań i wymagań do możliwości rozwojowych dziecka, a nie jego wieku.

INTEGRACJA LOKALNA

Współpraca ze środowiskiem – integracja lokalna  może służyć różnorodnym celom oraz przybierać postać różnych zadań. Każda forma współpracy ze środowiskiem lokalnym służy promowaniu wychowania przedszkolnego, ukazywaniu walorów edukacji realizowanej przez przedszkole.

CELE GŁÓWNE:

1.  Integracja przedszkola ze środowiskiem lokalnym.

2.  Promowanie osiągnięć przedszkola, jego wychowanków i nauczycieli.

3.  Pozyskiwanie środków finansowych.

4.  Podejmowanie działań służących integracji grona pedagogicznego, dzieci i rodziców.

5.  Włączanie rodziców w życie przedszkola.

6.  Kształtowanie poczucia własnej wartości dziecka jako członka społeczności lokalnej i    regionalnej.

 Celem współpracy ze środowiskiem lokalnym jest kształcenie w dzieciach:

a) chęci poznania świata,

b) umiejętności komunikowania się z innymi,

c) umiejętności funkcjonowania w środowisku lokalnym.

 

PRZEWIDYWANE EFEKTY:

1. Pozyskanie funduszy na rozwój placówki.

3. Poszerzenie wiedzy dzieci z zakresu poruszanych tematów:(zdrowie, ochrona środowiska, regionalizm itp.).

4. Szacunek dla pracy innego człowieka.

5. Poszanowanie godności człowieka.

6. Wyrobienie nawyku obcowania z kulturą.

7. Nabycie umiejętności zachowania się w instytucjach i na imprezach kulturalnych


INTEGRACJA TRANSGRANICZNA

 

Edukacja najmłodszych to okazja kształtowania postaw, które dla dzieci w wieku przedszkolnym są oczywiste: akceptowanie różnorodności, tolerancja, zainteresowanie wielokulturowością.To konieczność wyrabiania samodzielności i przedsiębiorczości, umacniania pozytywnych cech charakteru dziecka. To wychowanie optymistów, uczenie tworzenia dobrych relacji, przygotowanie do współpracy. Przedszkole to etap przygotowania dziecka pracy    w grupie, do współdziałania z innymi, wyrabianie umiejętności skupienia
i wytrwałości. To również podtrzymywanie naturalnej ciekawości dziecka, zachęcanie do zadawania pytań, wyrabianie postawy małego badacza. To czas wyrównywania szans dzieciom z różnych środowisk.                  

Osiągnięcie tego  jest możliwe przede wszystkim poprzez dostosowanie oferty edukacyjnej do wciąż rozwijającego się świata co wiąże się z poszukiwaniem zewnętrznych źródeł finansowania.

Przemiany gospodarcze i społeczne ostatnich 20 lat oraz przystąpienie Polski do Unii Europejskiej otworzyły  przed samorządami miast ogromne możliwości rozwoju. Programy krajowe jak i unijne dają możliwość pozyskania zewnętrznych środków ukierunkowanych na rozwój wszystkich dziedzin życia gospodarczego i społecznego. Instytucje oświatowe w tym przedszkola wykorzystują te możliwości do swoich potrzeb pozyskując zewnętrzne źródła dofinansowania różnych swoich działań , przedsięwzięć.

 Edukacja najmłodszych dzieci, jeden z priorytetów polskiego rządu, powinna dawać im szansę na dobry rozwój, umożliwiać dobre przygotowanie do dalszej nauki, do dorosłego życia i konkurowania na nowoczesnym rynku, a także być na miarę XXI wieku.

Nasze przedszkole stara się jak najlepiej i skutecznie wykorzystywać te możliwości pisząc szereg projektów, podejmując współprace transgraniczną, uczestnicząc w projektach pisanych przez różne podmioty.

Projekt – zamierzony plan działania, postępowania. Zbiór aktywności charakteryzujący się następującymi cechami:

  • są ze sobą powiązane w złożony sposób,
  • zmierzają do osiągnięcia celu, często poprzez wytworzenie unikatowego produktu, usługi bądź rezultatu,
  • posiadają zaplanowany z góry początek i koniec.

Każdy projekt jest inny – nawet jeśli dotyczy podobnych problemów i wykorzystuje podobne podejście oraz realizowany jest przez ten sam zespół, to jednak uczestnikami są inne osoby (choć nawet z tej samej grupy docelowej), nasz zespół jest bogatszy o doświadczenia z poprzedniego projektu.

 

Cele naszych projektów

·  stworzenie warunków równych szans edukacyjnych dla  dzieci

  •  poprawa warunków nauczania i możliwości rozwoju dzieci
  •  wyposażenie przedszkola  w pomoce dydaktyczne
  •  współpraca międzynarodowa i międzyregionalna – wyjazd dzieci na wycieczki zagraniczne
  •  kształcenie ustawiczne nauczycieli
  •  wymiana dobrych praktyk oraz doświadczeń
  •  rozszerzenie  oferty edukacyjnej przedszkola,
  • promocja placówki w środowisku lokalnym
  • wymiana doświadczeń dotyczących działań  dydaktycznych
  •  rozwój i rozszerzenie współpracy pomiędzy wspólnotami po obu stronach granicy z perspektywą wspólnej poprawy rozwoju kulturowego, edukacyjnego oraz ciągłości kontaktów
  • budowanie systemu współpracy po obu stronach granicy
  • poznanie specyfiki pracy nauczyciela w polskim i czeskim przedszkolu, wymiana   doświadczeń  , nabywanie nowych umiejętności poprzez udział w warsztatach doskonalących i rozwijających umiejętności zawodowe nauczycieli
  • integracja dzieci w wieku przedszkolnym pogranicza polsko-czeskiego poprzez wspólne zabawy i spotkania.

 

NOWE   TENDENCJE   W  PRACY  Z   DZIEĆMI

Przedszkolaki i metoda projektów

Projekt to pogłębione badanie zagadnienia (problemu) o dużej wartości poznawczej. Jego główną cechą jest zespołowa aktywność badawcza uczniów, którzy planują i wykonują pewne zadania, a następnie oceniają ich wykonanie i w ten sposób się uczą. Nauczyciel wyzwala inicjatywę, podsuwa pomysły, dyskretnie podsuwa rozwiązania. Proces nauczania realizuje się poprzez wejście uczniów w role badaczy. Metodę tę spopularyzował John Dewey, a  w Polsce - Bogdan Nawroczyński.                                                                                                                                                

Niewątpliwie dominującą obecnie ideą pracy dydaktyczno-wychowawczej w edukacji przedszkolnej i wczesnoszkolnej jest wspieranie różnego rodzaju aktywności dzieci jako podstawowego mechanizmu uczenia się.

Aktywność dziecka może przybierać różne formy. Podstawowe z nich to obcowanie z innymi ludźmi i działanie na przedmiotach. Kontakt z innymi otwiera przedszkolaka na świat wartości, kulturę, tradycję, wzorce społecznych zachowań. Dzięki temu dziecko poznaje i kształtuje samego siebie. Poprzez działania na przedmiotach uczy się świata materii, występujących w nim zjawisk i prawidłowości. W ten sposób poznaje rzeczywistość. A czyni to wszystko wykorzystując własną wrodzoną inteligencję - matematyczno-logiczną, językową, techniczną, przyrodniczą, artystyczną, ruchową... Należy te jego uzdolnienia wykorzystywać, by dać mu satysfakcję; należy je też rozwijać, należy w końcu stymulować rozwój pozostałych inteligencji. A do tego najlepiej nadaje się postulowane przez Jeana Piageta postawienie dziecka w roli badacza. W tej roli zainteresowany nowością uczeń myśli, poszukuje, eksperymentuje, jednym słowem - podejmuje wysiłek badawczy.

Jednak w pojedynkę przedszkolak nie jest w stanie uporać się z problemem. Jeśli umie myśleć logicznie, jego możliwości manualne będą na ogół mniejsze i na odwrót. Znakomicie sprawdzi się w roli eksperymentatora lub osoby wyciągającej wnioski, rzadko - w obu naraz. Dlatego zadanie powinno być zespołowe.

I tu dochodzimy do metody projektów, jako tej, która najlepiej służy dziecku. Projekt bowiem daje szansę wykorzystania oraz doskonalenia różnorodnych umiejętności dziecka, akcentuje jego podmiotowość, prawo do stawiania pytań, do działania, dokonywania wyborów, oceny wykonanych zadań. Oczywiście, muszą to być zadania dostosowane do możliwości małych wykonawców.

Naszym celem jest pomoc dzieciom w budowaniu bogatego obrazu świata. Zadanie to realizujemy poprzez różnorodne metody i formy pracy z dzieckiem,  jednak dotychczasowe doświadczenia pozwoliły nam dostrzec wyjątkową efektywność pracy Metodą Projektów.  Podczas realizacji projektów edukacyjnych przedszkolaki stają się czujnymi poszukiwaczami wiedzy i aktywnymi badaczami otaczającego świata. Podejmowane działania pozwalają im poznać poszczególne zagadnienia wieloaspektowo. Dzieci uczą się przede wszystkim poprzez działanie i samodzielne doświadczenia. Nabywają poczucie odpowiedzialności za własne działania i rozwijają umiejętność efektywnego i zgodnego współdziałania  z rówieśnikami. Ponadto dzieci mają wiele okazji do spotkań z ekspertami w danej dziedzinie wiedzy oraz uczestniczenia w zajęciach terenowych, które zapewniają możliwość bezpośredniego poznania. Niezaprzeczalną zaletą metody projektów  jest wywoływanie w dzieciach radości tworzenia, poczucia sprawstwa oraz rozbudzanie postawy badawczej wobec otaczającego dziecko świata.

 

Realizacja koncepcji, w takim założeniu, wymagać będzie od nauczyciela twórczego nastawienia do pracy, wprowadzania innowacji, w szczególności:

-  pisania autorskich projektów i programów

-  podnoszenia kwalifikacji i doskonalenia się

-  nabywania nowych kompetencji w zakresie porozumiewania się – komunikowania się

-  zgłębiania wiedzy związanej z integracją

-  zgłębiania wiedzy związanej z metodą projektów

-  stosowania metod pracy indywidualnej – indywidualizacja działań.

Przyjęte w koncepcji założenia organizacji i działania przedszkola związanych z szeroko rozumianą  integracją realizowane będą w poszczególnych latach.

Będą miały formę działań edukacyjnych wobec nauczycieli i rodziców, a także organizacyjnych związanych z zarządzaniem przedszkola.

Jednym z najważniejszych wyzwań,  jakie stoją  przed przedszkolem jest dostosowanie oferty edukacyjnej do wciąż rozwijającego się świata. Stosowana będzie metoda projektów.

Rodzice są najważniejszymi osobami w życiu dziecka, to oni są odpowiedzialni za rozwój i wychowanie. Ścisła współpraca z rodzicami jest istotnym elementem pracy przedszkola, a jej celem jest dążenie do ujednolicenia oddziaływań wychowawczych domu i przedszkola, czyli stworzenia spójnego środowiska wychowawczego.

Nauczyciele pomagają rodzicom poprzez:

  • stworzenie klimatu wzajemnego szacunku i zaufania we wspólnych kontaktach
  • podjęcie wspólnej pracy nad rozwojem i wychowaniem dziecka
  • uzupełnianie i wspieranie wychowania w rodzinie
  • systematyczne informowanie rodziców o rozwoju ich dziecka: zachowaniu, postępach i trudnościach.

      Problematyka działań edukacyjnych:

-  poczucie własnej wartości, dostrzeganie swoich potrzeb i możliwości

-  podkreślenie szacunku dla indywidualności dziecka

- współdziałanie w grupie, poszanowanie odmienności i autonomii drugiego człowieka, budzenie świadomości, że wszyscy mają równe prawa, choć różne możliwości

- właściwy stosunek do niepełnosprawnych rówieśników, uczenie tolerancji, wrażliwości, wyrozumiałości, serdeczności, niesienia pomocy

-  szczególne znaczenie postaw rodziców wobec dziecka

-  zakresy odpowiedzialności dziecko - nauczyciel  - rodzic

- zabawa dziecka w procesie budowania wzajemnej akceptacji, rozwoju kontaktów społecznych

- kulturowy kontekst zabawy, a uczenie się dziecka odpowiedzialności za działania

-   terapia przez zabawę.

 

Efekty wdrożenia koncepcji :

Środowisko społeczne

  • pożądane relacje interpersonalne między wszystkimi podmiotami
  • organizacja pracy zespołowej (udział w podejmowaniu decyzji)
  • integracja zespołu (aktywność)
  • poczucie satysfakcji z pracy i zadowolenia z pełnionych ról

 Zmiany wiedzy, przekonań, postaw wobec innowacji

  • świadomość potrzeb działań na rzecz rozwoju dziecka
  • odejście od roli edukatora na rzecz nauczyciela – wychowawcy, kreatora przestrzeni edukacyjnej
  • zmiana w świadomości rodziców – postrzeganie przedszkola przez rodziców jako bezpiecznego miejsca aktywności i zdobywania przez dziecko bezcennych doświadczeń
  • poczucie przyrostu wiedzy i zmian

Zmiany w zachowaniu dzieci

  • akceptacja inności
  • współdziałanie zamiast rywalizacji
  • życzliwy stosunek do innych (opiekuńczość, troskliwość)
  • kształtowanie poczucia odpowiedzialności za siebie, za grupę
  • kształtowanie umiejętności samooceny

 

ZAKOŃCZENIE

Trudno jest mówić o rozwoju przedszkola bez stworzenia wizji przedszkola. Wizja jest różnie definiowana.  Według M. Cieślickiego : „Wizja... to marzenie, pragnienie... Jest to obraz przyszłości, a zatem jest on pozbawiony uwarunkowań, potencjału, możliwości, którymi przedsiębiorstwo dysponuje. Jest to punkt w przyszłości z jednej strony realny,   a jednocześnie na tyle daleki, że wzbudza entuzjazm i koncentrację wysiłków dla tworzenia